Ισπανία, 1944
Ο Εμφύλιος έχει τελειώσει.
Κρυμμένες στα βουνά, ένοπλες ομάδες πολεμούν το φασιστικό καθεστώς...
που πασχίζει να τις καταπνίξει.
Λένε πως πριν πολύ, πολύ καιρό...
στο βασίλειο του κάτω κόσμου, όπου δεν υπάρχει μήτε ψέμα, μήτε πόνος...
ζούσε μια πριγκίπισσα που ονειρευόταν τον κόσμο των ανθρώπων.
Ονειρευόταν τον γαλανό ουρανό, το απαλό αγέρι και τον λαμπερό ήλιο.
Μια μέρα, αψηφώντας τους φρουρούς, η πριγκίπισσα το 'σκασε.
Σα βρέθηκε έξω, ο ήλιος την τύφλωσε κι έσβησε το παρελθόν απ'το νου της.
Η πριγκίπισσα ξέχασε ποια ήταν και πούθε ερχόταν.
'Ενιωσε κρύο, αρρώστια, πόνο.
Και, σαν τα χρόνια πέρασαν, πέθανε.
Μα ο πατέρας της, ο βασιλιάς, ήξερε πως η ψυχή της πριγκίπισσας θα γύριζε...
ίσως σ' άλλο σώμα, σε άλλο χρόνο και σ' άλλον τόπο.
Κι εκείνος θα την πρόσμενε ως την στερνή του ανάσα...
ώσπου η γη έπαυε να γυρνάει.
Απορώ γιατί έφερες τόσα βιβλία, Οφέλια...
αφού πάμε στην εξοχή, στον καθαρό αέρα.
Παραμύθια;
Μεγάλωσες πια για να γεμίζεις το κεφάλι σου με τέτοιες ανοησίες.
Πες τους να σταματήσουν, σε παρακαλώ.
Οφέλια, άσε με για λίγο. Ο αδερφός σου δε νιώθει καλά.
Κυρία, αισθάνεστε καλά; Κυρία, χρειάζεστε κάτι;
Δεν είναι τίποτα. Δώστε μου μόνο λίγο νερό.
Νερό για τη σύζυγο του Λοχαγού. 'Αντε, νερό.
Οφέλια;
Οφέλια, έλα.
-Είδα μια νεράιδα. -Λέρωσες τα παπούτσια σου!
Πάμε.
'Οταν φτάσουμε στο μύλο, να χαιρετήσεις το Λοχαγό...
και να τον πεις πατέρα.
Δεν ξέρεις πόσο καλός στάθηκε μαζί μας, κόρη μου.
Μια λέξη είναι μόνο, Οφέλια. Μια λέξη.
-Λοχαγέ, έρχονται. -Με 15 λεπτά καθυστέρηση.
Κάρμεν.
Καλώς ήρθατε.
Δε μου χρειάζεται. Περπατάω μια χαρά.
'Ομως ο δρ. Φερέιρο προτιμάει να μην καταπονείσαι.
'Ελα. Κάν' το για χάρη μου.
Ευχαριστώ.
Οφέλια, βγες. Χαιρέτα τον Λοχαγό.
Οφέλια.
Με το άλλο χέρι, Οφέλια.
-Μερθέδες! Ν' ανεβάσουν τις βαλίτσες. -Μάλιστα, κύριε.
Είναι ένας λαβύρινθος.
'Ενας σωρός παμπάλαιες πέτρες, που βρίσκονται εκεί από πάντα.
Ακόμα και πριν απ' το μύλο. Καλύτερα μείνε μακριά. Μη χαθείς.
-Ευχαριστώ. -Τα 'χεις διαβάσει όλα;
Σας φωνάζει ο Λοχαγός.
Ο πατέρας σου με χρειάζεται.
Δεν είναι πατέρας μου. Ο Λοχαγός δεν είναι πατέρας μου.
Ο πατέρας μου ήταν ράφτης. Χάθηκε στον πόλεμο.
Ο Λοχαγός δεν είναι πατέρας μου.
Το κατάλαβα. Πάμε;
-Είδες τη μαμά μου; 'Ομορφη δεν είναι; -Ναι.
Είναι άρρωστη εξαιτίας του μωρού. Το πρόσεξες;
Οι αντάρτες ανέβηκαν στο βουνό...
κι εκεί θα τους πιάσουμε ακόμα πιο δύσκολα.
Τα καθάρματα ξέρουν την περιοχή.
Θα τους κόψουμε την πρόσβαση στο βουνό.
Φαγητό και φάρμακα: Θα τα δίνουμε εμείς με δελτίο.
Θα τους κάνουμε να κατέβουν.
Θέλω τρεις νέες σκοπιές: εδώ, εδώ κι εδώ.
Μερθέδες. Πες στον δρα Φερέιρο να έρθει να με δει.
Μάλιστα, κύριε.
Μ' αυτό θα κοιμηθείτε όλη νύχτα.
'Οχι πάνω από δυο σταγόνες πριν πέσετε για ύπνο.
Δυο σταγόνες.
Ευχαριστώ.
Πολύ ωραία.
'Ολο, όλο. Πολύ ωραία.
Μη διστάσετε να με καλέσετε, εάν με χρειαστείτε, μέρα ή νύχτα.
Είτε εσείς, είτε η νοσοκόμα σας.
Καληνύχτα.
Σε παρακαλώ, κλείσε την πόρτα και σβήσε το φως, αγάπη μου.
Πρέπει ν'ανεβείτε να τον δείτε.
Το τραύμα δεν καλυτερεύει. Το πόδι του είναι χάλια.
'Ο,τι μπόρεσα να πάρω. Λυπάμαι.
Ο Βιδάλ σάς περιμένει στο γραφείο του.
Οφέλια, έλα δω.
Παναγίτσα μου, τα πόδια σου είναι παγωμένα, αγάπη μου.
Φοβάσαι;
Λίγο.
-Τι θόρυβος είν' αυτός; -Τίποτα. Ο άνεμος.
Οι νύχτες εδώ είν' αλλιώτικες απ' τις νύχτες στην πόλη.
Εκεί ακούγονται τ' αυτοκίνητα, τα τραμ. Κι εδώ τα σπίτια είναι παλιά.
Τρίζουν.
Θα 'λεγες ότι σχεδόν μιλάνε.
-Αύριο σου 'χω μια έκπληξη, θα δεις. -'Εκπληξη;
-Βιβλίο; -'Οχι, κάτι πολύ καλύτερο.
'Ηταν ανάγκη να παντρευτείς;
-Μείναμε πολύ καιρό μόνες. -'Εχεις εμένα. Δεν ήσουν μόνη.
Ποτέ δεν ήσουν μόνη.
Κάποια μέρα θα καταλάβεις ότι ούτε για μένα ήταν εύκολο, αγάπη μου.
Ο αδερφός σου είναι λίγο ανήσυχος. Πες του ένα απ' τα παραμύθια σου.
Σίγουρα θα ησυχάσει.
Αδερφούλη, αδερφούλη...
Πριν πολλά, πολλά χρόνια, σε μια χώρα πολύ μακρινή και θλιμμένη...
υπήρχε ένα τεράστιο βουνό από μαύρα, κακοτράχαλα βράχια.
Σαν έπεφτε το βράδυ, στην κορυφή του βουνού...
άνθιζε κάθε νύχτα ένα τριαντάφυλλο που χάριζε την αθανασία.
Μα κανείς δεν τολμούσε να το πλησιάσει...
γιατί τα αγκάθια του ήταν δηλητηριώδη.
Οι άνθρωποι μιλούσαν για το φόβο του θανάτου και για τον πόνο...
αλλά ποτέ για την υπόσχεση της αθανασίας.
Κάθε βράδυ, το ρόδο μαραινόταν...
δίχως να δίνει τα δώρα του σε κανέναν...
λησμονημένο και χαμένο στην κορυφή εκείνου του βουνού...
με τα παγερά βράχια...
μοναχό, ώσπου να σβήσει ο χρόνος.
Περάστε.
-Πώς τη βρίσκετε; -Πολύ αδύναμη.
Της χρειάζεται ξεκούραση. Εγώ θα κοιμάμαι εδώ κάτω.
-Κι ο γιος μου; -Με την άδειά σας, Λοχαγέ μου...
Ο γιος μου, πώς είναι;
Προς το παρόν, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.
Πολύ ωραία.
Λοχαγέ,κακώς ταξίδεψε η γυναίκα σας σε τόσο προχωρήμενη εγκυμοσύνη.
-Αυτή είναι η γνώμη σας; -Η επαγγελματική μου γνώμη, κύριε.
'Ενας γιος πρέπει να γεννιέται εκεί που βρίσκεται ο πατέρας του.
Κάτι άλλο, Λοχαγέ. Ποιος σας είπε ότι το μωρό θα είναι αγόρι;
Μη μου λέτε βλακείες.
Στις 20:00 εντοπίσθηκε κίνηση στα βορειοανατολικά. Πυροβολισμοί.
Ο λοχίας Μπαγιόνα χτένισε την περιοχή και συνέλαβε έναν ύποπτο.
Ο άλλος είναι ο γιος του, ήρθε από το χωριό.
Ο πατέρας μου είναι τίμιος.
Αυτό θα το αποφασίσω εγώ. Μπροστά μου βγάζεις το καπέλο.
Ο συλληφθείς είχε αυτό το όπλο. Είχε πυροβολήσει.
-Ο πατέρας μου κυνηγούσε κουνέλια. -Σκασμός, γαμώ το.
''Μήτε Θεός μήτε πατρίδα μήτε αφέντης;''
Σοβαρά; Μαλακίες.
-Κομουνιστική προπαγάνδα. -Δεν είναι προπαγάνδα, κύριε.
Είναι ένα παλιό αλμανάκ, κύριε Λοχαγέ.
-Είμαστε γεωργοί. -Συνέχισε.
Πήγα στο βουνό να κυνηγήσω κουνέλια.
Για τις κόρες μου, που είναι άρρωστες.
Κουνέλια. Καλά.
Αφού το λέει ο πατέρας μου, έτσι ήταν.
Τον σκότωσες, τον σκότωσες!
Φονιά! Κάθαρμα!
Μάθετε να ελέγχετε τους χωριάτες, προτού έρθετε να μ' ενοχλήσετε.
Μάλιστα, κύριε Λοχαγέ.
Μαμά. Μαμά, ξύπνα!
Μαμά, κάποιος είναι στο δωμάτιο.
Γεια. Μ' ακολούθησες ως εδώ;
Νεράιδα είσαι;
Κοίτα!
Αυτή είναι μια νεράιδα.
Θες να 'ρθω μαζί σου;
'Εξω; Πού;
Είναι κανείς εδώ;
Ηχώ.
Είναι κανείς εδώ;
Εσείς είστε.
Εσείς είστε. Ξαναήρθατε.
Μη φοβάστε, σας παρακαλώ.
Κοίτα. Κοίτα.
-Με λένε Οφέλια. Εσύ ποιος είσαι; -Εγώ; Εγώ...
Είχα πάμπολλα ονόματα... Ονόματα αρχαία...
που μπορουν να προφερουν μονάχα ο άνεμος και τα δέντρα.
Είμαι το βουνό και το δάσος και το χώμα.
Είμαι...
Είμαι ένας φαύνος.
Ταπεινός σας δούλος, Υψηλοτάτη.
Είστε η πριγκίπισσα Μοάνα...
κόρη του βασιλιά του κάτω κόσμου.
Ο πατέρας μου ήταν ράφτης.
Δεν είστε κόρη ανθρώπου. Σας γέννησε η σελήνη.
Στον αριστερό σας ώμο θα βρείτε ένα σημάδι που το επιβεβαιώνει.
Σ' όλο τον κόσμο...
ο αληθινός σας πατέρας άνοιξε πόρτες για να επιστρέψετε.
Αυτή είναι η τελευταία απ' όλες.
Μα πρέπει να βεβαιωθούμε πως η ουσία που σας αποτελεί δε χάθηκε...
πως δεν γίνατε θνητή.
Θα πρέπει να περάσετε τρεις δοκιμασίες, πριν το γέμισμα του φεγγαριού.
Αυτό είναι το βιβλίο με τα σταυροδρόμια.
'Οταν θα είστε μόνη, ανοίξτε το και θα σας φανερώσει το μέλλον σας...
Θα σας δείξει τι να κάνετε.
Εδώ πέρα δεν υπάρχει τίποτα.
Μερθέδες, μαγείρεψε αυτά τα κουνέλια για το βράδυ.
Παραείναι μικρά, κύριε.
-'Ισως φτάσουν για καμιά σούπα. -Μάλιστα, κύριε.
Αυτός ο καφές παράβρασε. Δοκίμασέ τον.
Πρέπει να τον προσέχετε περισσότερο, όταν είναι στη φωτιά.
'Οπως θέλετε, κύριε.
Για το τραπέζι.
-Δεν του άρεσε ο καφές. -'Ολο απαιτήσεις είναι αυτός ο κύριος.
Θα χρειαστούμε βοδινό κι άλλη μια κότα.
Πού να βρεθεί, κορίτσι μου;
Απ' τη γυναίκα του γιατρού και του δήμαρχου.
Αυτές τρώνε σα γουρούνια.
-Και δεν κλείνουν το στόμα τους. -Ούτε κάτω απ' το νερό.
Μερθέδες, έρχομαι αμέσως.
Οφέλια.
Ο πατέρας σου κάλεσε κόσμο για φαγητό απόψε.
Και κοίτα τι σου 'φτιαξα.
Σου αρέσει;
Τι δε θα 'δινα μικρή, να 'χα ένα τέτοιο φόρεμα! Και κοίτα τα παπούτσια.
-Λουστρίνια. Σου αρέσουν; -Ναι, είναι πολύ όμορφα.
'Αντε, πήγαινε να κάνεις μπάνιο.
Οφέλια;
Οφέλια, γρήγορα!
Θέλω να δω το φόρεμα. Να 'σαι όμορφη, όταν σε δει ο Λοχαγός.
Θα δεις. Θα μοιάζεις με πριγκίπισσα.
Πριγκίπισσα;
Να ξεπουπουλίσετε καλά τις κότες.
Και τα φασόλια να γίνουν όπως πρέπει.
-Είσαι πανέμορφη, μικρή μου. -Τι όμορφο φόρεμα!
Γρήγορα, δουλειά, χάνετε χρόνο.
Θέλεις λίγο γάλα με μέλι;
Κάνε πίσω, μη σε πιτσιλίσει, τόσο όμορφη που είσαι.
Μερθέδες. Εσύ πιστεύεις στις νεράιδες;
'Οταν ήμουν μικρή, ναι. Τότε πίστευα σε πολλά που τώρα πια δεν πιστεύω.
Χτες βράδυ ήρθε να με βρει μια νεράιδα.
Σοβαρά;
Δεν ήταν μόνο μία, είχε κι άλλες, κι ήταν κι ένας φαύνος.
'Ετσι είπε. Είναι πανύψηλος, πολύ γέρος και μυρίζει χώμα.
Η γιαγιά μου έλεγε ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με δαύτους.
'Ελα μαζί μου.
Λοχαγέ, είναι όλα εδώ. Αλεύρι, αλάτι, λάδι, φάρμακα...
ζωμός κότας, ελιές, λαρδί...
Τι καπνός!
Και τα δελτία.
-Θέλω να ξαναγίνει έλεγχος. -Εντάξει.
Μερθέδες.
-Το κλειδί. -Μάλιστα, κύριε.
Είναι το μοναδικό; Από σήμερα, θα το 'χω εγώ.
Λοχαγέ!
'Ισως να μην είναι τίποτα, Λοχαγέ.
Αυτοί είναι.
''Στην απαρχή του χρόνου, όταν το δάσος ήταν νεαρό...
ζούσαν αρμονικά τα ζώα, οι άνθρωποι και τα μαγικά πλάσματα.
Αλληλοπροστατεύονταν και κοιμούνταν μαζί...
στη σκιά ενός φουντωτού δέντρου...
που ριζώνει στο λόφο, κοντά στο μύλο.
Τώρα το δέντρο πεθαίνει. Τα κλαριά του είναι ξερά, ο κορμός του γέρικος.
Κάτω απ' τις ρίζες του φώλιασε ένας τεράστιος βάτραχος...
που το μαραζώνει.
Θα πρέπει να του βάλεις στο στόμα τρείς μαγικές πέτρες απο κεχριμπάρι...
και να πάρεις ένα χρυσαφένιο κλειδί που κρύβεται στην κοιλιά του.
Μονάχα έτσι το δέντρο θα ξαναγίνει καλά''.
Ούτε είκοσι λεπτά δεν έχει. 'Εφυγαν βιαστικά.
Το πολύ καμιά δεκαριά.
Αντιβιοτικό.
Τι διάολο! Και ξέχασαν και το λαχνό τους.
Εδώ πέρα είναι.
Τα καθάρματα είναι εδώ, μας βλέπουν.
Ξεχάσατε αυτό! Το λαχνό για τη λοταρία!
Δεν τον θέλετε; Δεν πιστεύετε ότι θα κερδίσετε;
Γεια. Είμαι η πριγκίπισσα Μοάνα...
και δε σε φοβάμαι.
Δεν ντρέπεσαι, να ζεις εδώ κάτω...
να τρως τα ζούδια και να χοντραίνεις, ενώ το δέντρο πεθαίνει;
Κοιτάξατε στο δωμάτιο και στο κελάρι;
Μάλιστα, κυρία.
Κοιτάξατε στον κήπο; Και στον αχυρώνα;
Μάλιστα, κυρία.
Πού τρύπωσε αυτή η μικρή;
Από δω, παρακαλώ.
Επιτρέψτε μου να σας γνωρίσω τη σύζυγό μου, την Κάρμεν.
-Χαίρω πολύ. -Παρομοίως.
Από σήμερα, ένα δελτίο ανά οικογένεια. Κοιτάξτε τα.
-Μόνο ένα; -Μόνο ένα.
-Λοχαγέ,δεν ξέρω αν θα τους φτάνει. -Εάν είναι προσεκτικοί, φτάνει.
Πρέπει να τους κάνουμε να πάψουν να στέλνουν φαγητό στους αντάρτες.
Χάνουν έδαφος. 'Εχουν τουλάχιστον έναν πληγωμένο.
Πώς είστε τόσο σίγουρος;
Χτες, παραλίγο να τους πιάσουμε. Είχαν αυτό.
Αντιβιοτικό.
Ο Θεός έχει φροντίσει τις ψυχές τους.
Λίγο Τον νοιάζει τι θα συμβεί στο σώμα τους.
Θα βοηθήσουμε σε ό,τι χρειαστείτε.
Ξέρουμε οτι δεν είστε εδώ επειδή το θέλετε.
Εδώ κάνετε λάθος. Είμαι εδώ...
επειδή θέλω ο γιος μου να γεννηθεί σε μια καθαρή, καινούργια Ισπανία...
επειδή αυτά τα άτομα ορμώνται από μία λανθασμένη σκέψη:
ότι είμαστε όλοι ίσοι.
Υπάρχει όμως μία μεγάλη διαφορά: ο πόλεμος τέλειωσε και νικήσαμε εμείς.
Κι αν για να μαθευτεί αυτό, πρέπει να σκοτώσουμε αυτά τα καθάρματα...
θα τα σκοτώσουμε και τέρμα. 'Ολοι μας είμαστε εδώ επειδή το θέλουμε.
Στη θέληση!
Βάλτε τον καφέ στη φωτιά. Πάω για ξύλα.
Με την ησυχία σου.
Οφέλια;
Και πώς γνωριστήκατε με τον Λοχαγό;
Ο πατέρας της Οφέλια του έφτιαχνε τις στολές...
και, όταν εκείνος πέθανε, εγώ έπιασα δουλειά σε ένα υφασματοπωλείο.
Και πριν ένα χρόνο και κάτι, ο Λοχαγός κι εγώ ξαναβρεθήκαμε.
Παράξενο δεν είναι; Να ξαναβρεθείτε, έπειτα απο τόσον καιρό.
-Παράξενο, πολύ παράξενο. -Συγχωρήστε τη γυναίκα μου.
Είναι άβγαλτη. Θαρρεί πως όλοι ενδιαφερόμαστε για τέτοιες ανοησίες.
Παρακαλώ, Λοχαγέ...
-Εμφανίστηκε η μικρή. -Με συγχωρείτε.
Σας είπα ότι είχα γνωρίσει τον πατέρα σας, Λοχαγέ;
'Οχι. Ιδέα δεν είχα.
Στο Μαρόκο. Σύντομη γνωριμία, αλλά με εντυπωσίασε.
Μεγάλος στρατιωτικός.
Στο στράτευμα έλεγαν ότι...
όταν ο Στρατηγός Βιδάλ έπεσε στο πεδίο της μάχης...
έριξε το ρολόι του για να σπάσει ακριβώς την ώρα του θανάτου του.
'Ετσι, θα μάθαινε ο γιος του πώς πεθαίνει ένας γενναίος.
Κουτσομπολιά. Ποτέ δεν είχε ρολόι.
Αυτό που έκανες με πονάει.
'Οταν βγεις απ' το μπάνιο, θα πας στο κρεβάτι νηστική.
Μ' άκουσες;
Καμιά φορά νομίζω πως δε θα μάθεις να φέρεσαι. Μ' απογοήτευσες, Οφέλια.
Και τον πατέρα σου το ίδιο.
-Τον Λοχαγό; -Εκείνον περισσότερο από μένα.
'Εχω το κλειδί.
Πήγαινέ με στο λαβύρινθο.
Γεια.
'Εφερα το κλειδί.
Αυτός είμαι εγώ και η μικρή είστε εσείς.
-Και το μωρό; -Πήρατε το κλειδί.
Χαίρομαι.
Εκείνη πίστευε σ' εσάς ευθύς εξαρχής.
Χαίρεται πολύ με την επιτυχία σας.
Κρατήστε το κλειδί. Θα το χρειαστείτε πολύ σύντομα.
Κι επίσης αυτό... ένα κομμάτι κιμωλία.
Μένουν άλλες δυο δοκιμασίες και σύντομα το φεγγάρι θα γεμίσει.
Υπομονή.
Σύντομα θα περπατάμε στις εφτά ομόκεντρες αυλές του παλατιού σας.
Πώς ξέρω ότι λες αλήθεια;
Γιατί να σας πει ψέματα ένας φαύνος;
Εμπρός.
Το δελτίο στο χέρι, να φαίνεται. Εμπρός, εμπρός.
-Πώς σας λένε; -Σοφία.
-'Ονομα και επώνυμο. -Ναρθίσο Πένια Σοριάνο.
'Ονομα;
Ο άρτος ο επιούσιος στην Ισπανία του Φράνκο...
βρίσκεται στον αχυρώνα μας.
Οι Κόκκινοι λένε ψέματα, στην εθνικιστική Ισπανία...
όλοι ζεσταίνονται και τρώνε.
Πες μου τι θα γίνει τώρα. Πες μου.
Οφέλια... βοήθησέ με...
Ο άρτος ο επιούσιος στην Ισπανία του Φράνκο...
βρίσκεται στον αχυρώνα μας.
Λοχαγέ!
Οι Κόκκινοι λένε ψέματα, ότι στην Ισπανία υπάρχει πείνα.
-Η μητέρα μου. -Στη μεγάλη, ελεύθερη Ισπανία...
δεν υπάρχει σπιτικό δίχως φωτιά, οικογένεια δίχως ψωμί.
Ο άρτος ο επιούσιος στην Ισπανία του Φράνκο...
Η γυναίκα σας χρειάζεται απόλυτη ανάπαυση.
Πρέπει να παραμένει κοιμισμένη τον περισσότερο καιρό.
Η μικρή θα πρέπει να κοιμάται σε άλλο δωμάτιο.
-Εγώ θα μείνω εδώ μέχρι τον τοκετό. -Κάντε την καλά.
Δε με νοιάζει τι χρειάζεται ή πόσο θα στοιχίσει.
Κάντε την καλά.
Μην ανησυχείς. Η μητέρα σου θα γίνει γρήγορα καλά, θα δεις.
-Δεν είναι απλό, το να κάνεις παιδιά. -Τότε εγώ δε θα κάνω ποτέ.
Βοηθάς εκείνους που είναι στο βουνό, έτσι;
Το 'χεις πει σε κανέναν;
Σε κανέναν. Δε θέλω να πάθεις κακό.
-Ούτ' εγώ θέλω να πάθεις εσύ κακό. -Ξέρεις κανένα νανούρισμα;
Μόνο ένα, αλλά δε θυμάμαι τα λόγια.
Δεν πειράζει. Θέλω να το ακούσω.
Μη φοβάστε. Εγώ είμαι.
'Ετοιμος;
Πάμε.
Αυτό είναι τρέλα. 'Οταν μας ανακαλύψει αυτός, θα μας σκοτώσει όλους.
-Το καταλαβαίνετε; -Τόσο πολύ φοβάστε, γιατρέ;
'Οχι, δε φοβάμαι... τουλάχιστον όχι για τον εαυτό μου.
Πέδρο, αδερφέ μου.
-Δεν περάσατε τη δοκιμασία. -'Οχι, είναι άρρωστη η μαμά μου.
Δεν είναι δικαιολογία για την αμέλεια.
Κοιτάξτε... αυτό εδώ είναι μανδραγόρας.
'Ενα φυτό που ονειρευόταν να γίνει άνθρωπος.
Βάλτε το κάτω απ' το κρεβάτι της μητέρας σας...
μέσα σ' ένα μπολ με φρέσκο γάλα.
Κάθε πρωί, δίνετέ του να πίνει δυο σταγόνες αίμα.
Τώρα, θα περάσετε τη δοκιμασία.
'Οπου να 'ναι το φεγγάρι γεμίζει.
Αφήστε τις να σας οδηγήσουν. Θα πάτε σ' ένα πολύ επικίνδυνο μέρος.
Να προσέχετε. Το πλάσμα που λαγοκοιμάται εκεί...
δεν είναι άνθρωπος.
Θα δείτε ένα πλουσιοπάροχο συμπόσιο...
αλλά να μη φάτε ούτε να πιείτε τίποτα.
Τίποτα απολύτως.
Αλλιώτικα ρισκάρετε τη ζωή σας.
Σας έφερα λίγο ρακί, καπνό, τυρί...
και δυο γράμματα για τον Τρίγκο και για τον Πιλότο.
-Πώς πάει το πόδι, Γάλλε; -Πώς να πάει, γιατρέ; Μαύρα χάλια.
Για να δούμε.
Αμερικανικά, βρετανικά και καναδικά...
στρατεύματα αποβιβάστηκαν σε μια μικρή ακτή στα βόρεια της Γ-Γ...
-Της Γαλλίας, τραυλέ. -Της Γαλλίας.
Πάνω από 150.000 στρατιώτες, υπό τις διαταγές του στρατηγού Αϊζεγχάουερ.
Είναι σοβαρό, γιατρέ;
Κοίτα, Γάλλε, δεν υπάρχει τρόπος να το σώσουμε.
Θα προσπαθήσω να το κάνω με όσο λιγότερες κοψιές γίνεται.
Μια στιγμή, γιατρέ.
''Με την κιμωλία...
''φτιάξτε το περίγραμμα μιας πόρτας κάπου στο δωμάτιό σας''.
''Μόλις η πόρτα ανοίξει, γυρίστε την κλεψύδρα''.
''Αφήστε τις νεράιδες να σας καθοδηγήσουν''.
''Να μη φάτε ούτε να πιείτε τίποτε, όσο θα μείνετε εκεί...''
''και φροντίστε να επιστρέψετε προτού πέσει ο τελευταίος κόκκος άμμου''.
'Οχι...
Αυτό είναι.
'Οχι! 'Οχι!
Σύντομα θα 'ρθει κόσμος απ' τη Χάκα. Γύρω στους 50 άνδρες.
-Τότε θα λογαριαστούμε με τον Βιδάλ. -Και; Τι θα γίνει;
Θα σκοτώσετε αυτόν, θα 'ρθει άλλος, ίδιος. Κι ύστερα κι άλλος, κι άλλος...
Είστε στριμωγμένοι, έτσι άοπλοι, χωρίς καταφύγιο.
Χρειάζεστε φαγητό, φάρμακα.
Εσύ θα 'πρεπε να φροντίζεις τη Μερθέδες.
Αν τη νοιάζεσαι, περάστε μαζί τα σύνορα. Εδώ δε θα βγει τίποτα.
Εγώ θα μείνω εδώ, γιατρέ. Πάει και τελείωσε.
Πρέπει να φύγετε.
Το κλειδί, αλλά δεν μπορείτε να κατέβετε τώρα. Αυτό περιμένει κι εκείνος.
'Ασ' το σ' εμένα.
-Είμαι μια δειλή. -Δεν είσαι.
Είμαι. Μια δειλή, ένα τίποτα...
όλη μέρα μ' εκείνο το κάθαρμα, του πλένω, του συγυρίζω, μαγειρεύω...
Κι αν έχει δίκιο ο γιατρός και δεν μπορούμε να νικήσουμε;
Τουλάχιστον, θα κάνουμε τη ζωή δύσκολη σ' αυτό το κάθαρμα.
Λοχαγέ Βιδάλ.
Ο πυρετός πέφτει. Δεν ξέρω πώς, αλλά πέφτει.
Δεν πέρασε τελείως;
'Οχι, αλλά είναι καλό σημάδι. Ο οργανισμός αντιδρά.
Ακούστε με καλά. Αν χρειαστεί να διαλέξετε, σώστε το παιδί.
Το παιδί αυτό θα έχει το όνομά μου και το όνομα του πατέρα μου.
Σώστε αυτό.
Αδερφούλη...
αδερφούλη...
αν μ' ακούς, τα πράγματα εδώ πέρα δεν είναι πολύ καλά.
Αλλά σύντομα θα πρέπει να βγεις. Η μαμά είναι άσχημα εξαιτίας σου.
'Οταν βγεις, θέλω να σου ζητήσω κάτι...
μόνο ένα πράγμα: να μην κάνεις κακό στη μάμα.
Θα τη γνωρίσεις, είναι πολύ όμορφη...
αν και καμιά φορά είναι θλιμμένη για μέρες. Πού να τη δεις να χαμογελάει.
Θα σου αρέσει πολύ.
'Ακου, αν κάνεις ό,τι σου πω, σου υπόσχομαι ένα πράγμα:
Θα σε πάω στο βασίλειό μου και θα γίνεις πρίγκιπας.
Σ' το υπόσχομαι. Πρίγκιπας.
Σφύριξα, αλλά δεν έφυγαν.
Προσπάθησα να σταματήσω, αλλά ήταν πολύ αργά.
Ο θερμαστής κι εγώ βγήκαμε έγκαιρα, αλλά κοιτάξτε τι έκαναν.
-Τι είχαν τα βαγόνια που άνοιξαν; -Δεν άνοιξαν κανένα βαγόνι, Λοχαγέ.
Μα τι διάολο μου λέτε;
'Ολα αυτά και δεν άνοιξαν κανένα βαγόνι.
-Δεν πήραν τίποτα. -Τίποτα; Είστε σίγουρος;
'Ενας Θεός ξέρει τι γύρευαν, πέρα από το να μας κάνουν να χάσουμε χρόνο.
Βγήκαν απ' το πουθενά, κύριε Λοχαγέ.
Λεηλάτησαν το κελάρι.
'Εχουν χειροβομβίδες κι έφεραν στο βουνό τα πάνω κάτω.
Στριμώξαμε μια ομάδα που έμεινε πίσω. Βρήκαν καταφύγιο στον βραχότοπο.
'Ελα, Σεράνο, θάρρος, έτσι πεθαίνουν όσοι έχουν ψύχη.
Σεράνο.
'Ασε να δω...
Μπορείς να μιλήσεις;
Γαμώ το!
Αυτός μας είναι άχρηστος...
Κύριε Λοχαγέ, ένας ζωντανός!
Μονάχα στο πόδι έχει χτυπηθεί.
Τι τρέχει;
'Επιασαν έναν ζωντανό και τον πηγαίνουν στο κελάρι.
-Μερθέδες! -Πέδρο...
-Λοχαγέ, πρέπει να πάω στο κελάρι. -'Οχι τώρα. Φύγετε.
Κορίτσι μου, φτάνει πια.
Να το πάω εγώ;
Ορίστε, μόνο τη μισή δόση.
Δε νομίζω ότι χρειάζεται, γιατρέ. Νιώθω πολύ καλύτερα.
Δεν καταλαβαίνω, αλλά χαίρομαι.
Μαμά...
Ωραίο που είναι!
Καλός καπνός, δύσκολα τον βρίσκεις.
'Αει στο διάολο.
Γαμώ το, Γκαρθές! 'Εναν πιάσαμε και μας βγήκε τραυλός.
-Θα φάμε όλη τη νύχτα εδώ μέσα. -Αφού μιλάει, δεν έχει σημασία.
Δίκιο έχει ο Γκαρθές. Θα μας τα πεις όλα, έτσι;
Γιατί, ακριβώς γι' αυτόν το λόγο, φέραμε μερικά πραγματάκια...
Πραγματάκια που μαθαίνεις με τον καιρό.
Στην αρχή, δε θα μπορώ να σ' εμπιστευτώ...
όμως αφού χρησιμοποιήσω αυτό, θα μας πεις μια δυο αλήθειες.
'Οταν περάσουμε σ' αυτήν, θα έχουμε πια μια σχέση...
πώς να την πω; Πιο στενή, σχεδόν αδερφική.
Θα το δεις.
Κι όταν φτάσουμε σ' αυτό, θα πιστέψω ό,τι μου πεις.
Θα σου προτείνω κάτι.
Αν μετρήσεις ως το τρία χωρίς να τραυλίσεις, φεύγεις.
Μην κοιτάς αυτόν, εμένα κοίτα. Πάνω από μένα δεν είναι κανένας.
-Γκαρθές! -Μάλιστα, κύριε Λοχαγέ;
Αν πω ότι μπορεί να φύγει, θα φέρει αντίρρηση κανείς;
Καμία, κύριε Λοχαγέ.
'Ελα.
Ως το τρία.
'Ενα...
Ωραία.
Δύο...
'Ελα, άλλο ένα και είσαι ελεύθερος.
Κρίμα.
Η μητέρα σας βελτιώθηκε, Υψηλοτάτη.
Τώρα θα είστε πιο ήρεμη.
Ναι, ναι, ευχαριστώ. Αλλά τα πράγματα δεν πήγαν καλά.
-Συνέβη ένα ατύχημα. -Ατύχημα;
Παραβήκατε τους κανόνες!
Δυο ρόγες σταφύλι ήταν. Είπα ότι δε θα το 'βλεπαν.
-Κάναμε λάθος! -Λάθος;
-Αποτύχατε. Δεν μπορείτε να γυρίστε. -Κατά λάθος έγινε!
Η πανσέληνος είναι σε τρεις μέρες.
Το πνεύμα σας θα μείνει για πάντα ανάμεσα στους ανθρώπους.
Θα γεράσετε σαν αυτούς, θα πεθάνετε σαν αυτούς...
και η ανάμνησή σας θα χαθεί μέσα στο χρόνο.
Και μαζί της θα χαθούμε κι εμείς.
Δε θα μας ξαναδείτε ποτέ!
Καλημέρα, γιατρέ. Συγγνώμη που σας ενοχλώ τόσο νωρίς...
αλλά νομίζω ότι χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας.
-Θεέ μου, τι του κάνατε; -'Οχι πολλά...
αλλά τα πράγματα όλο και καλυτερεύουν.
Μ' αρέσει που είστε κοντά, γιατρέ. 'Εχει τα πλεονεκτήματά του.
-Σεράνο, μείνε μαζί τους. -Μίλησα. Λίγο...
-α-α-αλλά μίλησα. -Λυπάμαι. Λυπάμαι πολύ.
Σ-σ-σκοτώστε με τώρα. Σας παρακαλώ.
Το κάθαρμα.
Θα πάψεις πια να πονάς.
Σε λίγο θα τελειώσουν όλα.
-Πρόσεχε τον δρα Φερέιρο, έρχομαι. -Μάλιστα, κύριε Λοχαγέ.
'Επαψες να κουνιέσαι. Αρρώστησες;
Τι διάολο κάνεις εκεί κάτω;
-Φώναξέ τον! -Ποιον;
Ποιον άλλον, βλάκα; Τον Φερέιρο!
Τι σκατά είν' αυτό;
-Μη, μη! -'Ασ' την, σε παρακαλώ!
Κοίτα τι είχε κάτω απ' το κρεβάτι σου! Πώς σου φαίνεται;
Οφέλια, τι δουλειά είχε αυτό κάτω απ' το κρεβάτι;
Είναι μια μαγική ρίζα. Μου την έδωσε ο φαύνος.
Φταίνε οι βλακείες που την αφήνεις και διαβάζει. Κοίτα τι κατάφερες!
Σε παρακαλώ, άφησέ μας μόνες. Θα μιλήσω εγώ μαζί της, αγάπη μου.
Πολύ καλά. 'Οπως θέλεις.
-'Οπως το είπε, σ' έκανε καλά! -Οφέλια, άκου τον πατέρα σου.
-Πρέπει ν' αλλάξεις. -'Οχι, θέλω να φύγω από δω!
-Πάρε με από δω. Σε παρακαλώ, πάμε! -Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.
Μεγαλώνεις και σύντομα θα καταλάβεις...
πως η ζωή δεν είναι όπως στα παραμύθια.
Ο κόσμος είναι απάνθρωπος.
Θα το μάθεις αυτό, όσο κι αν πονάει.
Οφέλια! Η μαγεία δεν υπάρχει! Ούτε για σένα, ούτε για κανέναν μας!
Μαμά! Βοήθεια!
Γιατί το κάνατε;
'Ηταν το μόνο που μπορούσα να κάνω.
Θα μπορούσατε να με υπακούσετε.
Θα μπορούσα, αλλά δεν το 'κανα.
Θα ήταν καλύτερο για σας. Το ξέρετε.
-Γιατί δεν υπακούσατε; -Η υπακοή για την υπακοή...
έτσι, χωρίς σκέψη...
είναι μόνο για άτομα σαν εσάς, Λοχαγέ.
Λοχαγέ!
Γκαρθές! Φώναξε τον νοσοκόμο μας! Να έρθει αμέσως!
Η σύζυγός σας πέθανε.
''Ότι ανεξιχνίασται αι οδοί του Κυρίου, ότι εις τον λόγον...
και το μυστήριόν Του ευρίσκεται η ουσία του ελέους Του...
ότι ει ο Θεός αποστέλλει ημίν μήνυμα...
οφείλομεν εξιχνιάσομεν αυτό.
'Οτι, τεθνεώντων ημών, κενόν σκεύος εισέρχεται εν τη γη.
Εστίν ήδη η ψυχή εις την αιωνίαν δόξαν.
'Οτι εν τω πόνω η ουσία του βίου...
και η Χάρις η απωλεσθείσα αμα τη γεννήσει ημών.
'Οτι ο Κύριος, εν τη Σοφία Του, θέτει επί των χειρών μας την λύσιν...
και ότι εν τη απουσία του Κυρίου...
έκδηλος γίνεται η θέσις Κυρίου εν ταις ψυχαίς ημών''.
Γνώριζες πολύ καλά τον δρα Φερέιρο, σωστά, Μερθέδες;
'Ολοι τον γνωρίζαμε, κύριε. 'Ολοι στην περιοχή.
Ο τραυλός μας μίλησε για έναν πληροφοριοδότη μέσα στο μύλο.
Το φαντάζεσαι; Μπροστά στη μύτη μου.
Μερθέδες, σε παρακαλώ.
Τι να σκέφτεσαι για μένα; Θα με θεωρείς τέρας.
Ο κύριος δεν ενδιαφέρεται για το τι σκέφτεται κάποια σαν εμένα.
Θέλω να πας απόψε στο κελάρι και να μου φέρεις κι άλλο ρακί.
Μάλιστα, κύριε. Καληνύχτα, κύριε.
Μερθέδες, μήπως ξέχασες κάτι;
Κύριε;
Το κλειδί. Εγώ έχω το μοναδικό κλειδί, σωστά;
Μάλιστα, κύριε.
Ξέρεις, είναι κάτι που μ' ενοχλεί, μια λεπτομέρεια. Είναι ασήμαντο, αλλά...
τη μέρα που μπήκαν στο κελάρι, με τόσες χειροβομβίδες και εκρηκτικά...
η κλειδαριά δεν είχε παραβιαστεί.
Τέλος πάντων, μάλλον δεν έχει σημασία.
Να προσέχεις πολύ.
Θα τα πούμε αύριο, κύριε.
Οφέλια! Οφέλια, απόψε φεύγω.
-Πού πας; -Δεν μπορώ να σου πω.
-Πάρε με μαζί σου. -Δεν μπορώ.
Υπόσχομαι όμως να γυρίσω να σε πάρω.
Πάρε με μαζί σου.
Κάτι άκουσα.
Μάλλον δεν είναι τίποτα. Ησύχασε.
Μερθέδες. Οφέλια.
Από πότε το ξέρεις;
Πόσον καιρό με κορόιδευες;
Να τη φυλάτε!
Κι έτσι και πάει να μπει κανείς, σκοτώστε πρώτα αυτήν.
Λουκάνικα.
Καπνός.
Αν μου είχες ζητήσει, θα σου τα 'χα δώσει, Μερθέδες.
Θέλω τα ονόματα αυτών που έγραψαν αυτά τα γράμματα.
-Και θέλω να μου τους φέρετε αύριο. -Μάλιστα, κύριε Λοχαγέ.
-Μπορείς να φύγεις, Γκαρθές. -Σίγουρα, κύριε Λοχαγέ;
Για το Θεό, μια γυναίκα είναι.
Αυτό πιστεύατε πάντα.
Γι' αυτό σας είχα από κοντά. Επειδή για σας ήμουν αόρατη.
Γαμώ το.
Ανακάλυψες το αδύνατο σημείο μου: την υπεροψία.
'Ομως βρισκόμαστε εδώ για να βρούμε τα δικά σου αδύναμα σημεία.
Το ζήτημα είναι απλούστατο: Εσύ θα μιλήσεις...
κι εγω πρέπει να είμαι σίγουρος...
ότι μου λες την αλήθεια. Ακριβώς γι' αυτό...
έχουμε εδώ κάποια πραγματάκια.
Τίποτα το περίπλοκο...
πράγματα που μαθαίνει κανείς στην πορεία.
Στην αρχή, δεν θα μπορώ να πιστέψω...
Εγώ δεν είμαι γέρος ούτε τραυματίας! Κάθαρμα!
Μη διανοηθείς ν' αγγίξεις τη μικρή! Θα σε σφάξω σα γουρούνι που είσαι!
Την άφησε να φύγει;
Τι σκατά λες;
'Οχι! Φέρτε την μου!
Φέρτε την μου, γαμώ το!
Εμπρός! Πάμε!
Πάμε!
Γρήγορα!
Καλύτερα να 'ρθεις μαζί μου με το καλό.
Ο Λοχαγός μού είπε ότι, αν φερθείς καλά...
'Ασε τις ανοησίες, κούκλα, γιατί αν είναι να σε σκοτώσει κάποιος...
προτιμω να ειμαι εγω.
Αποφάσισα να σας δώσω άλλη μια ευκαιρία.
Υπόσχεστε να με υπακούσετε;
Θα κάνετε ό,τι σας πω, χωρίς να το αμφισβητήσετε;
Είναι η τελευταία σας ευκαιρία. Τότε, ακούστε με καλά.
Πάρτε τον αδερφό σας και φέρτε τον μου στο λαβύρινθο...
το συντομότερο δυνατόν, Υψηλοτάτη.
Τον αδερφό μου;
Τον χρειαζόμαστε. Τέρμα οι ερωτήσεις.
-Η πόρτα είναι κλειδωμένη. -Ε, τότε, φτιάξτε μια δικιά σας.
Με την άδειά σας, κύριε Λοχαγέ.
Ελάτε αμέσως. Γύρισε ο Σεράνο. Είναι πληγωμένος.
Πού είναι ο Γκαρθές;
Πόσοι ήταν;
Δεν ξέρω ακριβώς, αλλά τουλάχιστον πενήντα.
Κανείς απ' τους άλλους δεν γύρισε. Ούτε οι φρουροί δίνουν σημεία ζωής.
-Πόσους άντρες έχουμε εδώ; -Είκοσι, μπορεί και λιγότερους.
Θα φύγουμε από δω, οι δυο μας.
Μη φοβάσαι.
Δε θα πάθεις τίποτα.
Φυλάτε το δάσος.
Μόλις γυρίσει κάποια περίπολος ειδοποιήστε τον Αντισυν/χη.
-Χρειαζόμαστε επειγόντως ενισχύσεις. -Μάλιστα, κύριε Λοχαγέ.
'Ασ' τον!
Οφέλια!
Γρήγορα, Υψηλοτάτη! Δώστε τον μου!
Η πανσέληνος λάμπει στον ουρανό και η πύλη μπορεί ν' ανοίξει.
Τι κρατάς εκεί;
Η πύλη ανοίγει μόνο εάν χυθεί το αίμα αθώου.
Μονάχα λιγάκι, ένα τρυπηματάκι.
Είναι η τελευταία δοκιμασία. Πάμε.
Υποσχεθήκατε να με υπακούσετε! Δώστε μου το παιδί!
Ο αδερφός μου θα μείνει μαζί μου.
Θα θυσιάσετε το ιερό σας δικαίωμα, γι' αυτό το σχεδόν ξένο μυξιάρικο;
Ναι, το θυσιάζω.
Απαρνιέστε το λίκνο σας γι' αυτόν; Που εξαιτίας του σας ταπείνωσαν;
Ναι, το απαρνιέμαι.
Ας γίνει, λοιπόν, το θέλημά σας, Υψηλοτάτη.
'Οχι.
Ο γιος μου.
Πείτε στον γιο μου...
Πείτε του τι ώρα πέθανε ο πατέρας του. Πείτε του ότι εγώ...
Ούτε τ' όνομά σου δε θα μάθει.
Σήκω, κόρη μου.
Πλησίασε.
Πατέρα.
Χύσατε το αίμα σας για να προστατέψετε έναν αθώο.
Αυτή ήταν η τελευταία δοκιμασία και η πιο σημαντική.
Και επιλέξατε σωστά, Υψηλοτάτη.
Ελάτε στο πλευρό μου και καθίστε πλάι στον πατέρα σας...
που τόσον καιρό σας περίμενε.
Και λένε πως η πριγκίπισσα κατέβηκε στο βασίλειο του πατέρα της...
και πως εκεί κυβέρνησε με δικαιοσύνη και καλοσύνη για πολλούς αιώνες...
πως οι υπήκοοι της την αγαπούσαν...
και πως στο πέρασμά της απ' τον κόσμο...
άφησε πίσω της μικρά χνάρια...
ορατά μοναχά σ' όποιον ξέρει πού να κοιτάξει.
Ο Λαβύρινθος Του Πάνα
Απόδοση: Κατερίνα Τζωρίδου
Επιμέλεια υποτιτλισμού Αudiο Visual Εnterprises
DVD Authoring Power Μusic A.Ε.
Sub Rip GTRD-movies